
Dunnere pakkingen bieden veel voordelen:
• Grotere uitblaasweerstand vanwege het kleinere dwarsdoorsnedeoppervlak dat wordt blootgesteld aan de interne mediumdruk.
• Opnieuw lagere lekpercentages dankzij het kleinere dwarsdoorsnedeoppervlak.
• Een betere druksterkte en daardoor hogere oppervlaktebelastingen (druk) van de pakking kunnen veilig worden toegepast op een dunnere pakking.
• Beter koppelbehoud van het bevestigingsmiddel dankzij de lagere kruip-relaxatie-eigenschappen van dunnere pakkingen.
• Lagere kosten van de pakking zelf.
Waar mogelijk" is in de werkelijkheid moeilijk toe te passen. Zoals hierboven vermeld, passen dikkere pakkingen zich beter aan aan zwaar beschadigde of kromgetrokken flenzen, omdat het vermogen van een pakking om flensonregelmatigheden op te vullen gebaseerd is op de hoeveelheid pakkingscompressie bij een gegeven belasting.
Omdat de samendrukbaarheid bij een bepaalde belasting normaliter wordt uitgedrukt als een percentage van de oorspronkelijke dikte van de pakking, comprimeert een dikkere pakking met een grotere oorspronkelijke dikte feitelijk een grotere afstand. Een compressie van 10 procent van een pakking van 1,0 mm betekent bijvoorbeeld een compressie van 0,1 mm. Bij een compressie van 10 procent van een pakking van 3,0 mm, zal de pakking gedurende 0,3 mm worden samengedrukt. Deze extra pakkingcompressie betekent dat de dikkere pakking diepere krassen of lage plekken beter opvult dan de dunnere pakking. Een voorbeeld van de verandering in de dikte van de pakking, afhankelijk van de samendrukbaarheid van de pakking, wordt getoond voor pakkingen met een dikte van 1,0 en 2,0 mm in Grafiek 1.
De voordelen van het gebruik van een dikkere pakking kunnen echter misleidend zijn. Hoewel de dikkere pakking meer onregelmatigheden in de flens afdicht, kan dit ook tot andere problemen leiden. Een dikkere pakking wordt meer beïnvloed door hitte en heeft dus een hogere kruiprelaxatie. De verandering in oppervlaktedruk na blootstelling van de pakking aan temperatuur voor twee pakkingen met verschillende diktes wordt weergegeven in Grafiek 2. Als een pakking is belast met 220 MPa en wordt blootgesteld aan een verhoogde temperatuur van 10 0 graden gedurende 4 uur, zal de resterende oppervlaktedruk van de pakking voor een pakking van 1,0 mm dik 210 MPa zijn en voor een pakking van 2,0 mm dik 190 MPa (voor een stijfheid van 500 kN/mm). Dat betekent dat een dikkere pakking meer oppervlaktedruk heeft verloren, wat kan leiden tot een kortere levensduur van de pakking en grotere lekkage tijdens bedrijf. Het verlies aan oppervlaktedruk van de pakking is zelfs nog duidelijker bij hogere temperaturen.
Een dikkere pakking heeft ook een lagere druksterkte en daarom is de maximale oppervlaktebelasting van de pakking waaraan de pakking kan worden blootgesteld zonder schade te veroorzaken lager. Dit geldt voor zowel kamer- als verhoogde temperaturen. De maximale oppervlaktedruk die kan worden uitgeoefend op een pakking verandert met de temperatuur en wordt weergegeven voor een pakking van 1,0 en 2,0 mm dik in Grafiek 3. De maximale oppervlaktedruk van de pakking kan worden bepaald aan de hand van aan normen zoals EN 13555.
Bovendien is de wrijving tussen de pakking en de flens ook één van de factoren die de uitblaasweerstand van de geschroefde flensverbinding bepalen. Wrijving is een combinatie van de wrijvingsfactor tussen de pakking- en flensoppervlakken en de totale boutbelasting. Omdat dunne pakkingen een lagere kruiprelaxatie hebben, behoudt de verbinding een hogere boutbelasting, wat leidt tot een betere uitblaasveiligheid.
Ten slotte kunnen, aangezien alle pakkingmaterialen tot op zekere hoogte doorlaatbaar zijn, media door het lichaam van de pakking gaan. Dikkere pakkingen creëren een breder pad voor permeatie en zorgen daardoor voor hogere lekkagepercentages, maar houd er rekening mee dat het omgekeerde ook kan gebeuren. Als een pakking te dun is om zich aan te passen aan onregelmatigheden in de flens, kan het medium langs de pakking lekken in plaats van er doorheen. Dit kan tot nog hogere lekkagepercentages leiden dan bij de dikkere pakking. Daarom sluiten flenzen die plat en ongerept genoeg zijn om dunne pakkingen aan te kunnen, veel steviger af met een dunnere pakking.
Het type plaatpakkingsmateriaal en de beschikbare drukbelasting zijn ook van invloed op de dikte die nodig is om een bepaalde verbinding af te dichten. Pakkingen met hogere samendrukbaarheidswaarden vereisen niet dezelfde belasting als hardere, minder samendrukbare typen om een goede afdichting te bewerkstelligen.
Dit komt omdat beter samendrukbare pakkingen onregelmatigheden op het flensoppervlak beter kunnen compenseren, en daarom kunnen dunnere pakkingen worden gebruikt. Flenzen die dikkere pakkingen vereisen, creëren problemen waar een pakkingfabrikant geen controle over heeft. Daarom is de beste oplossing om flenzen te gebruiken of te ontwerpen met hogere beschikbare drukbelastingen, de oppervlakteafwerking in goede staat te houden en waar mogelijk pakkingen van 1,5 mm of zelfs 1,0 mm dik te gebruiken.
Minder dan perfecte flenzen moeten echter nog worden afgedicht. Dit wordt meestal bereikt door alle variabelen in de toepassing zorgvuldig in overweging te nemen bij het selecteren van de stijl en dikte van een pakkingmateriaal. Raadpleeg uw pakkingleverancier voor specifieke richtlijnen voor elke flenssysteemtoepassing. Een goede installatie is, zoals altijd, essentieel.
Daarom moet de pakking worden gemonteerd met een correct berekende initiële pakkingdruk en worden geïnstalleerd volgens een goede installatieprocedure. Om het juiste montageboutkoppel voor ronde flensverbindingen te berekenen raden wij u aan de berekeningsmethode te gebruiken volgens EN 1591 Deel 1, en als achtergrond voor een goede installatieprocedure kunt u de European Sealing Association Guidelines gebruiken.
